frankrijk

Startspot.nl

Als startpagina - Bij je favorieten - Eigen startpagina

Dating

» Meer dating!

Aanmelden

Bekijk of de naam nog vrij is en registreer de naam:

.startspot.nl

Overzicht

Frankrijk

Zoekwoorden Frankrijk parijs camping frankrijk campings frankrijk disneyland parijs franse bulldog hotel parijs kamperen vakantie frankrijk vakantiehuis vakantiehuisje vakantiehuisjes vakantiehuizen vakantiewoning vakantiewoningen zuid frankrijk appartement frankrijk bellen buitenland buitenland studeren camping zuid frankrijk chalet frankrijk chateau frankrijk frankrijk hotel frankrijk informatie frankrijk nederland frankrijk noord frankrijk verhuur frankrijk zwembad franse hangoren franse revolutie geschiedenis frankrijk goedkoop parijs hotels parijs huis frankrijk huis in frankrijk huis kopen frankrijk huisje frankrijk huizen frankrijk huren frankrijk kaart frankrijk kaart van frankrijk kamperen frankrijk landkaart frankrijk naar frankrijk parijs disney parijs nice parijs plattegrond parijs weekend stacaravan frankrijk te koop frankrijk trein parijs trouwen buitenland vacatures buitenland vakantiehuis frankrijk vakantiehuis italie vakantiehuis nederland vakantiehuis spanje vakantiehuis te koop vakantiehuizen frankrijk vakantiehuizen nederland vakantiewoning frankrijk vakantiewoningen frankrijk villa frankrijk vrijwilligerswerk buitenland weer frankrijk weer in frankrijk weer parijs weerbericht frankrijk werk buitenland werken in buitenland werken in het buitenland wintersport frankrijk appartementen frankrijk ardeche frankrijk atlas frankrijk bed and breakfast frankrijk bezienswaardigheden frankrijk btw buitenland bungalow frankrijk bungalowpark frankrijk bungalowparken frankrijk busreizen frankrijk camping frankrijk nl camping te koop frankrijk campings parijs disneyland resort parijs dordogne frankrijk eurodisney parijs formule 1 hotels frankrijk frankrijk bretagne frankrijk chalets frankrijk cultuur frankrijk engeland frankrijk gites frankrijk natuur frankrijk normandie frankrijk pagina frankrijk parijs frankrijk reizen frankrijk te huur frankrijk toerisme franse basset franse gerechten franse kaas franse kust franse massage franse mode franse scholen franse vlag geschiedenis parijs goedkoop bellen naar het buitenland goedkope hotels parijs het weer frankrijk het weer in frankrijk hostel parijs hotel in frankrijk hotels in frankrijk huisjes frankrijk huizen buitenland huizen te koop in frankrijk inentingen buitenland informatie over frankrijk inwoners frankrijk jeugdherberg parijs kamperen in frankrijk kasteel in frankrijk kastelen frankrijk klimaat frankrijk lille frankrijk luxe vakantiewoning musea parijs netnummers buitenland nice frankrijk parijs bezienswaardigheden parijs roubaix posttarieven buitenland provence frankrijk restaurant parijs ski frankrijk skieen frankrijk toltarieven frankrijk vakantie kamperen vakantie zuid frankrijk vakantiehuis limburg vakantiehuis normandie vakantiehuis portugal vakantiehuis terschelling vakantiehuisje belgie vakantiehuisje frankrijk vakantiehuisje italie vakantiehuisje texel vakantiehuisjes frankrijk vakantiehuisjes in nederland vakantiehuisjes nl vakantiehuisjes zeeland vakantiehuizen ardennen vakantiehuizen in frankrijk vakantiehuizen normandie vakantiehuizen portugal vakantieparken frankrijk vakantiewoning belgie vakantiewoning huren vakantiewoning oostenrijk vakantiewoning te huur vakantiewoning texel vakantiewoning zeeland vakantiewoningen duitsland vakantiewoningen oostenrijk vakantiewoningen zeeland verhuizen naar frankrijk villa's frankrijk vrij kamperen weersverwachting frankrijk weersverwachting parijs ardennen frankrijk duitsland frankrijk europa frankrijk foto's frankrijk frankrijk forum frankrijk italie frankrijk kust frankrijk luxe frans leren in frankrijk franse schilder franse slag franse spoorwegen franse tekst franse tijd het weer in parijs landhuizen frankrijk meer frankrijk municipal frankrijk natuurcamping frankrijk over frankrijk plage frankrijk schilderen in frankrijk sms naar buitenland spanje frankrijk temperatuur frankrijk trein naar parijs vliegticket frankrijk Frankrijk, officieel de Franse Republiek, is een land in West-Europa en qua oppervlakte het op één na grootste land dat volledig binnen Europa ligt. Frankrijk ligt tussen het Kanaal, de Atlantische Oceaan en de Golf van Biskaje (in het westen), België en Luxemburg (in het noorden), Duitsland, Zwitserland en Italië (in het oosten) en Spanje, Andorra, de Middellandse Zee en Monaco in het zuiden. Ook het eiland Corsica in de Middellandse Zee, behoort tot Frankrijk. De hoofdstad van Frankrijk is Parijs, verreweg de grootste stad van het land.

Bestuurlijke indeling

Sinds 1972 is Frankrijk opgedeeld in 22 regio's, die op hun beurt weer zijn onderverdeeld in departementen, arrondissementen, kantons en tenslotte gemeenten. [bewerk] Overzeese departementen en gebieden Er zijn 4 overzeese departementen (Départements d'Outre-Mer, DOM) die ook elk apart het statuut van een regio hebben. De Départements d'Outre-Mer zijn: Frans-Guyana, Guadeloupe, Martinique en Réunion (ze zijn trouwens alle vier afgebeeld op de achterkant van alle eurobankbiljetten, onderaan links naast de Canarische eilanden). Frankrijk bezit ook nog andere overzeese gebieden die echter geen deel uitmaken van de Europese Unie, dit zijn: Saint-Pierre en Miquelon, Wallis en Futuna, Mayotte, Nieuw-Caledonië, Frans-Polynesië, Clipperton, de Franse Zuidelijke en Antarctische Gebieden en de Verspreide Eilanden in de Indische Oceaan.

Eten en drinken

De Franse keuken is erg bekend en geliefd. Er zijn diverse streekgerechten. Franse gerechten zijn o.a. bouillabaisse. De Franse wijn en Franse kaas (wel 400 soorten) zijn erg bekend. Bordeaux (wijnstreek) Ga naar: navigatie, zoek De wereldbekende wijnstreek Bordeaux ligt aan de Garonne, de Dordogne en de Gironde. Er zijn verschillende wijnsbouwgebieden die elk hun eigen wijnsoorten hebben: Inhoud [Niet tonen] 1 Médoc 2 Graves 3 Blaye et Bourg 4 Libourne 5 Entre-Deux-Mers 6 Zie ook [bewerk] Médoc Het wijnbouwgebied Médoc strekt zich uit langs de linkeroever van de rivier de Gironde, vanaf Saint-Vivien-de-Médoc in het noorden tot Bordeaux in het zuiden. Médoc Haut-Médoc Saint-Estèphe Pauillac Saint-Julien Listrac-Médoc Moulis-en-Médoc Margaux [bewerk] Graves Het wijnbouwgebied Graves strekt zich uit ten zuiden van Bordeaux langs de rivier de Garonne, tot Langon. Graves Pessac-Léognan Cérons Barsac Sauternes [bewerk] Blaye et Bourg Het wijngebied Bourgeais-Blayais strekt zich uit langs de rechteroever van de Gironde. Blaye Côtes-de-Blaye Premières-côtes-de-Blaye Côtes-de-Bourg [bewerk] Libourne Het wijngebied Libourne strekt zich uit langs de rechteroever van de Dordogne. In dit gebied vinden we enkele sublieme wijnen, allemaal rode: Fronsac Canon-Fronsac Pomerol Lalande-de-Pomerol Néac Saint-Émilion Montagne-Saint-Émilion Saint-Georges-Saint-Émilion Lussac-Saint-Émilion Puisseguin-Saint-Émilion Côtes-de-Castillon Bordeaux-Côtes-de-Franc [bewerk] Entre-Deux-Mers Dit wijnbouwgebied situeert zich tussen de Dordogne en de Garonne in het departement Gironde. Entre-Deux-Mers Graves-de-Vayres Premières-côtes-de-Bordeaux Cadillac Loupiac Sainte-Croix-du-Mont Haut-Benauge Côtes-de-Bordeaux-Saint-Macaire Sainte-Foy-Bordeaux De wijnstokken die gebruikt worden zijn voor de rode wijn vooral cabernet sauvignon, merlot en cabernet franc, voor de witte wijn sémillon en sauvignon blanc. Er zijn tientallen appellations: Bordeaux en Bordeaux superieur: de Bordeaux superieur moet meer alcohol bevatten dan de Bordeaux. De wijnen komen uit een deel dat geen aparte apellation heeft, of van een wijngaard die de wettelijk toegestane hoeveelheid wijn voor een aparte appellation heeft overschreden, of van een wijnbouwer die de kwaliteit van zijn wijn zelf onvoldoende vindt voor de aparte appellation. wijndistricten die verschillende gemeenten beslaan, bv Médoc. delen van een groter district, bijvoorbeeld Haut-Médoc gemeente met een eigen appellation, bijvoorbeeld Pauillac, Margaux, St-Estephe in de Haut-Médoc. In het Engelse taalgebied is "claret" de naam voor rode (Bordeaux) wijn. De benaming is afkomstig van de "clairet", de niet goed houdbare wijn die Bordeaux in de Middeleeuwen produceerde. Het zuid-westen van het huidige Frankrijk was van 1152 tot 1453 in het bezit van de koning van Engeland en Bordeaux is altijd de belangrijkste wijnhaven van Frankrijk geweest. Frankrijk wordt tegenwoordig beschouwd als hét wijnland bij uitstek. De belangrijkste Franse wijngebieden zijn: Beaujolais Bordeaux Bourgogne Champagne Charentes Corsica Côtes du Rhône Elzas Jura-Savoie Languedoc-Roussillon Loirevallei Provence Zuidwesten Zie ook

Parijs-Roubaix

Parijs-Roubaix is een eendaagse wielerwedstrijd die elk voorjaar wordt verreden in het noorden van Frankrijk. De wedstrijd is een van de vijf wielerklassiekers die in het voorjaar worden verreden. Parijs-Roubaix heeft dus z'n strepen verdiend als wielermonument naast Milaan-San Remo, de Ronde van Vlaanderen, Luik-Bastenaken-Luik en de Ronde van Lombardije. De eendaagse wedstrijd staat bekend als de hel van het noorden (l'enfer du Nord), omdat een belangrijk deel van de koers wordt verreden over de kasseistroken die karakteristiek zijn voor dit gebied. De omschrijving hel van het noorden werd het eerst in 1919 gebruikt door een journalist die de eerste editie na de Eerste Wereldoorlog volgde en diep onder de indruk was van de oorlogsverwoestingen in Noord-Frankrijk. Afhankelijk van de weersomstandigheden zijn deze stroken ofwel stoffig, ofwel uiterst glad. Veel renners beschouwen Parijs-Roubaix als de belangrijkste eendaagse wedstrijd van het jaar. Een andere bijnaam voor de wedstrijd is dan ook la reine des classiques of ook la Pascale. De textielfabrikanten Theo Vienne en Maurice Perez organiseerden deze grote klassieker van de wielersport voor het eerst in 1896 en met uitzondering van de beide wereldoorlogen is de wedstrijd sindsdien elk jaar verreden. Tegenwoordig is de organisatie van de wedstrijd in handen van de Société du Tour de France (A.S.O.: Amaury Sport Organisation), die ook de Ronde van Frankrijk organiseert. Sinds 2005 maakt de wedstrijd deel uit van de UCI ProTour. Inhoud [Niet tonen] 1 Parcours 2 Kasseien 2.1 De belangrijkste kasseistroken 3 Dramatiek 4 "De Dubbel" 5 Fietsen en materiaal 6 Quotes over Parijs-Roubaix 7 Overzicht winnaars 8 Overwinningen per land 9 Zie ook 10 Externe link [bewerk] Parcours De wereldberoemde velodroom van Roubaix waar ieder jaar de Helleklassieker aankomtOorspronkelijk liep de wedstrijd van Parijs naar Roubaix, een voorstad van Rijsel. Vanwege de grote afstand werd de startplaats noordwaarts verlegd. In 1968, onder leiding van Jean Stablinski, werd de startstreep voor het eerst getrokken in Compiègne, dat zowat 80 km ten noorden van Parijs ligt. De finish is traditioneel op de wielerbaan van Roubaix, waar de renners nog anderhalve ronde moeten afleggen (1 km). [bewerk] Kasseien Parijs-Roubaix kreeg zijn reputatie van kasseienkoers pas na de Eerste Wereldoorlog. Kasseien waren weliswaar niet onbekend in dat gebied, maar voor die tijd werd er nog veel gereden over stoffige wegen, gemaakt van puin en grind. Nadat veel van die wegen in de Eerste Wereldoorlog kapot geschoten waren, werden ze hersteld met kasseien. Vanaf de jaren zestig zijn veel van die kasseien weer verdwenen onder een laag asfalt, maar ze hadden inmiddels zo'n eigen karakter aan Parijs-Roubaix gegeven, dat de organisatie haar best doet in de omgeving originele kasseistroken te vinden en ze zo mogelijk als erfgoed te laten beschermen. Sommige kasseienstroken zijn alleen toegankelijk voor publiek op de wedstrijddag. Tegenwoordig moeten de renners elk jaar over meer dan 50 km kasseien rijden. Bekende kasseienstroken zijn het Bos van Wallers-Arenberg, Pevelenberg (Mons-en-Pévèle) en het Carrefour de l'Arbre. Elke kasseistrook (fr: secteur pavé) krijgt een gradatie in de vorm van sterren, waarbij 5 sterren de slechtste stroken aanduiden. In 2005 werd voor het eerst in veertig jaar het Bos van Wallers buiten het parcours gelaten, vanwege de slechte toestand van de kasseien aldaar. In 2006 werd de strook terug opgenomen in het parcours. [bewerk] De belangrijkste kasseistroken Nummer Naam kasseistrook Aantal sterren Lengte 17 Trouée d'Arenberg 2,4 km 10 Mons-en-Pévèle 3 km 4 Carrefour de l'Arbre 2,1 km 25 Quiévy à Saint-Python 3,7 km 18 Haveluy à Wallers 2,5 km 16 Wallers à Hélesmes 1,6 km 6 Cysoing à Bourghelles 1,3 km 6 Bourghelles à Wannehain 1,1 km 5 Camphin-en-Pévèle 1,8 km [bewerk] Dramatiek Alleen al omdat de wedstrijd plaatsvindt tijdens de maand april, terwijl het vaak regent en nog behoorlijk koud is, blijft Paris-Roubaix de wielerliefhebber aanspreken. Geen enkele wedstrijd komt dichter in de buurt van wielrennerij in zijn oervorm. In geen enkele andere eendagswedstrijd liggen vreugde, verdriet, roem en dramatiek zo dichtbij elkaar als tussen het vertrekpunt, de Place du Palais te Compiègne, en de aankomst op de velodroom van het Noord-Franse Roubaix. De kinderkopjes liggen er nergens zo verraderlijk, grauw en grimmig bij als in de hel van het noorden. Eén blik op de erelijst maakt duidelijk dat enkel de allergrootsten de vaak onmenselijke tocht over de Franse kasseiwegen tot een goed einde wisten te brengen. Heroïsch zijn de veldslagen waar Octave Lapize, Gaston Rebry, Rik Van Steenbergen, Rik Van Looy, Peter Post, Eddy Merckx, Roger De Vlaeminck (alias Monsieur Paris-Roubaix), Francesco Moser, Sean Kelly, Bernard Hinault en Gilbert Duclos-Lassalle als triomfator naar voor zijn gekomen. Ieder jaar worden deze flandriens aangemoedigd door duizenden wielerliefhebbers die in grote getalen naar verlaten landweggetjes in Troisvilles, Wallers en Cysoing afzakken om de doortocht van hun helden mee te maken. Voor wie als eerste, vaak onherkenbaar door stof en slijk, de wielerbaan bereikt te Roubaix gaan echter de hemelpoorten open. De anderen spoeden zich naar de verouderde douches om alle sporen en ellende van de voorbije tocht door het voorgeborgte van de hel weg te spoelen. [bewerk] "De Dubbel" Parijs-Roubaix wordt soms vergeleken met die andere kasseiklassieker : de Ronde van Vlaanderen die altijd de zondag voor Parijs-Roubaix op de Vlaamse wegen verreden wordt. De Ronde wordt getypeerd als een race met een resem Vlaamse hellingen, waarvan het merendeel met kinderkopjes geplaveid is (vandaar ook een kasseiklassieker). Parijs-Roubaix, daarentegen, heeft geen hellingen maar telt wel heel wat kasseistroken, die er veel zwaarder -lees heroïscher- bij liggen dan in Vlaanderen. Dat vergt dus een grotere behendigheid. Als je de Ronde wint én de week erna ook in Roubaix mag zegevieren, dan heb je niet zomaar twee wereldbekerkoersen op één week tijd gewonnen. Je mag je dan terecht kasseikoning noemen die de dubbel gepakt heeft. Het volgende zeer beperkte kransje aan renners slaagde in die machtige prestatie. Renners die beide kasseiklassiekers op één jaar tijd wonnen en daarmee eeuwige roem genieten: Jaar Winnaar Land 1923 Henri Suter Zwitserland 1932 Romain Gijssels België 1934 Gaston Rebry België 1954 Raymond Impanis België 1957 Fred De Bruyne België 1962 Rik Van Looy België 1977 Roger De Vlaeminck België 2003 Peter van Petegem België 2005 Tom Boonen België [bewerk] Fietsen en materiaal Door de vaak barre weersomstandigheden waarin de renners over de kasseien moeten dokkeren, kiezen ploegen vaak voor specifiek technisch materiaal. Een specifieke frame- en wielenkeuze zijn vaak typerend voor deze wedstrijd. De gebruikte fietsen in P-R hebben dan ook veel weg van de cyclocross. Zo wordt meestal gekozen voor bredere banden, of specifieke remsoorten. Veel ploegen kiezen er voor om her en der op het parcours extra personeel met reservewielen (of soms met reservefietsen) te plaatsen omdat veel stroken vaak niet of moeilijk bereikbaar zijn met de ploegwagen. Zo wordt de renner beter geassisteerd bij eventuele materiaalbreuk of platte band. Sommige toprenners gebruiken zelfs speciale frames, die geoptimaliseerd zijn voor het dokkerwerk van P-R. Deze frames bieden meer stabiliteit en comfort voor de renner. In 2005 gebruikte winnaar Tom Boonen een TIME frame met langere wielbasis. In diezelfde editie gebruikte George Hincapie een TREK-prototype frame met een 2 mm dikke vering aan de zitting, die -volgens de producenten- haast alle schokken zou opvangen. Al een tijdje kunnen de renners bij bandbreuk assistentie vragen van een neutrale motor die tussen de renners laveert. De typische gele moto's voeren wielen met zich mee die ter beschikking staan van de renners met pech. [bewerk] Quotes over Parijs-Roubaix "Let me tell you, though - there?s a huge difference between Flanders and Paris-Roubaix. They?re not even close to the same. In one, the cobbles are used every day by the cars, and kept up, and stuff like that. The other one - it?s completely different . . . The best I could do would be to describe it like this - they plowed a dirt road, flew over it with a helicopter, and then just dropped a bunch of rocks out of the helicopter! That?s Paris-Roubaix. It?s that bad - it?s ridiculous." - Chris Horner [1]. "This is the one race that I dream of all year long, and look forward to all year long." - George Hincapie in verschillende intervieuws. "When you attack in Paris-Roubaix, you don't have to think. It doesn't take five minutes to work it all out. You just do what feels right at the moment." - Johan Museeuw tijdens een intervieuw met Cycle Sports Magazine. "Thousands line the road in this annual rite of spring cheering their larger than life heroes. Urging, at times, even helping them victory. They ride in the tracks of bygone legends dreaming of distant fame and glory. But glory is not without a price. These bloodied and battered warriors struggle through the rain, the cold, the mud, on roads better suited to oxen cart than bicycles. But for the victor there is glory, immortality and a place in history amongst the giants of the road. Since 1896, the greatest bike racers on earth have come to test their very souls in this brutal and beautiful spectacle." - CBS Sports, 1987 "This is a race that suits me when I'm having a good day. On the other hand, if you don't have the legs, this is the worst place you could possibly be." - Jo Planckaert, 2004

Onderwijs

Onderwijs Onderwijs in Frankrijk begint bij het kleuteronderwijs (écoles maternelles). Onderwijs is in Frankrijk verplicht voor kinderen van 6 tot 16 jaar. Het onderwijs bestaat uit het basisonderwijs (école élémentaire) en voortgezet onderwijs (collège). Tot het 15e jaar daarna nog minstens één jaar naar school in het algemeen vormend technisch of beroepsonderwijs. Daarna volgt hoger onderwijs. Zie ook: categorie:Onderwijs in Frankrijk [bewerk] Overige onderwerpen Frankrijk van A tot Z Franse koloniën [bewerk]Literatuur Frédéric Monera, L'idée de République et la jurisprudence du Conseil constitutionnel - Paris, L.G.D.J., 2004 [1]-[2]

Frankrijk Algemeen

Attractieparken in Frankrijk

Geografie

Hoewel de oude historische provincies van Frankrijk na de Franse Revolutie werden afgeschaft, zijn zij fundamentele geografische, culturele, en economische afdelingen gebleven. Deze provincies weerspiegelen de natuurlijke geografische gebieden van Frankrijk en behouden ondanks moderne bestuurlijke centralisatie hun diversiteit. Het hart van Noord-Frankrijk is de provincie Île-de-France. Het gebied wordt omringd door de provincies Champagne en Lotharingen (Lorraine) in het oosten; Artesië (Artois), Picardië, Frans-Vlaanderen en Normandië in het noordoosten en het noorden; Bretagne, Maine en Anjou in het westen; en Touraine, Orléanais, Nivernais en Bourgondië (Bourgogne) in het zuiden. Het verdere zuiden bestaat uit Berry en Bourbonnais. Tussen de Vogezen en de Rijn ligt de Elzas. Zuid-Centraal-Frankrijk wordt bezet gekenmerkt door de ruwe bergen van het Centraal Massief, één van de belangrijkste natuurlijke gebieden van het land. Het bestaat uit de provincies Marche, Limousin, Auvergne en Lyonnais. De Rhône scheidt het Centraal Massief van de Alpen. De Alpen vormt de bergketen met de hoogste bergen van het land. Ten oosten van de Rhône liggen Savoye, Dauphiné en de Provence .Een deel van de kust van de Provence vormt de geliefde Franse Rivièra. Het zuidwestelijke deel van Frankrijk bestaat uit de kleine Pyreneeën-provincies Roussillon, Foix, Béarn en Frans Navarre en de enorme provincies Gascogne en Guienne. Deze laatste twee vormen de grote Cõaquiteinse vlakte, die door de rivieren Garonne en Dordogne wordt afgevoerd, die in de Golf van Biskaje uitmonden. In het centrale gedeelde van de westkust, tussen het estuarium van de Gironde en de Loire, liggen de provincies Saintonge, Angoumois, Aunis en Poitou.

Belangrijke steden

Belangrijke of bekende plaatsen in Frankrijk zijn zoal: Amiens ? Arras ? Avignon ? Bordeaux ? Bourges ? Brest ? Caen ? Calais (Kales) ? Cannes ? Chamonix - Chartres ? Châtellerault ? Cherbourg - Clermont-Ferrand - Compiègne ? Dijon ? Duinkerke ? Grenoble - La Rochelle - Le Havre ? Le Mans ? ? Limoges ? Lourdes - Lyon ? Marseille ? Metz - Montpellier ? Nancy ? Nantes ? Narbonne ? Nice ? Nîmes ? Orléans ? Parijs ? Perpignan - Poitiers ? Reims ? Rennes - Rijsel ? Rouen ? Straatsburg ? Toulon ? Toulouse ? Tours ? Troyes ? Vendome - Verdun - Versailles - Vichy Op de lijst van wereldsteden staan de volgende Franse steden: Parijs, 12 punten Lyon, 3 punten Marseille, 1 punt Zie voor Metropolen in Europa: Metropool en Lijst met de grootste metropolen van Europa

Bezienswaardigheden

1979 C Mont Saint-Michel en omliggende baai 1979 C Kathedraal van Chartres 1979 C Paleis en park van Versailles 1979 C Basiliek van Vézelay bovenop de Colline Eternelle 1979 C De beschilderde grotten van de Vézèrevallei 1981 C Paleis en park van Fontainebleau 1981 C Kathedraal van Amiens 1981 C Romeins theater, zijn omgeving en de triomfboog van Orange 1981 C Romeinse en romaanse monumenten van Arles 1981 C De cisterciënzer Abdij van Fontenay 1982 C De koninklijke zoutziederij van Arc-et-Senans 1983 C Place Stanislas, Place de la Carrière, en Place d'Alliance in Nancy 1983 C Kerk van Saint-Savin-sur-Gartempe 1983 N Cape Girolata, Cape Porto, Natuurpark Scandola en de Piana Calanches op Corsica 1985 C Pont du Gard (Romeins aquaduct) 1988 C het Grande Île van Straatsburg 1991 C De oevers van de Seine in Parijs 1991 C Kathedraal Notre Dame, voormalig klooster van Saint Remi en Paleis van Tau, Reims 1992 C Kathedraal van Bourges 1995 C Historisch centrum van Avignon 1996 C Canal du Midi 1997 C De historische versterkte stad Carcassonne 1997 C/N Pyrénées Mont Perdu (gedeeltelijk in Spanje) 1998 C Pelgrimsroutes in Frankrijk naar Santiago de Compostella 1998 C Historisch terrein van Lyon 1999 C Het (voormalige) rechtsgebied van Saint-Émilion 2000 C De Loirevallei tussen Sully-sur-Loire en Chalonnes-sur-Loire. Het Kasteel en domein van Chambord, voordien apart ingeschreven op de Werelderfgoedlijst, maken deel uit van de Loirevallei. 2001 C De stad Provins 2005 C Deel van Le Havre 2005 C Belforten in Noord-Frankrijk: Abbeville, Amiens, Ariën, Armentiers, Arras, Belle, Béthune, Boulogne-sur-Mer, Calais, Doullens, Dowaai, Duinkerke, Grevelingen, Hesdin, Kamerijk, Komen, Loos, Lucheux, Rijsel, Rue en Sint-Winoksbergen

Bevolking

Tegen het einde van de jaren '90 waren er 40 Franse steden die meer dan 100.000 inwoners hadden, maar slechts Parijs had er meer dan één miljoen. Ongeveer 75% van de bevolking woont in stedelijke gebieden. Tot het eind van Tweede Wereldoorlog was de bevolkingsgroei van Frankrijk een van de laagste van Europa, maar in naoorlogse decennia kwam daar verandering in. Frankrijk heeft net als andere Europese landen door de immigratie uit armere landen een grote etnische diversiteit gekregen. Een grote toevloed van hoofdzakelijk Noord-Afrikaanse immigranten heeft een groot effect gehad op diverse Franse steden, in het bijzonder Parijs en Marseille. Het Frans is de nationale taal van Frankrijk. Er zijn ook een aantal regionale dialecten, maar het gebruik daarvan daalt. Elzassisch, een Duits dialect, wordt gesproken in de Elzas en voor een deel in Lotharingen. Een klein aantal Fransen in Frans-Vlaanderen spreekt Frans-Vlaams, eigenlijk een variant van het West-Vlaams. In Keltisch Bretagne wordt het Bretons nog gesproken, net als in het Bayonne gebied in de Provence. Catalaans wordt gesproken in het oostelijke deel van de Pyreneeën, het Baskisch in het westelijke deel van de Pyreneeën, en Corsicaans wordt gesproken op het eiland Corsica. Zie verder Talen in Frankrijk. Het rooms-katholicisme is veruit de grootste godsdienst in Frankrijk, dat nominaal door ongeveer 80% van de bevolking wordt aangehangen, hoewel slechts ongeveer 5% daadwerkelijk naar de kerk gaat. Als gevolg van de immigratie uit Azië, Turkije en Noord-Afrika heeft Frankrijk daarnaast een grote moslimbevolking gekregen: 3 tot 5 miljoen. Er zijn kleinere aantallen protestanten en joden. De scheiding van kerk en staat werd definitief ingevoerd via de grondwet in 1905. Het onderwijsniveau in Frankrijk is hoog. Er zijn universiteiten in onder andere Parijs, Lyon, Toulouse, Marseille, Bordeaux, Rijsel, Montpellier, Straatsburg, Rennes, Grenoble en Nancy.

Sport 2

altijd en overal winnen en regeerde het peloton als een ware patron. Hij zorgde voor illustere records. Hij behaalde maar liefst 34 ritoverwinningen, ter vergelijking Armstrong won er 22, en droeg 96 dagen de gele trui. Uiteindelijk werd het rijk van Merckx ten einde gebracht in 1975. Tijdens de rit naar Pra Loup stortte hij in en de Fransman Bernard Thévenet won de Tour die voor het eerst aankwam op de Champs Elysées. De volgende die er in slaagde de Tour vijf maal te winnen is Bernard Hinault bijgenaamd "Le Blaireau", de das. Hinault leek sterk op zijn voorganger Merckx, want ook hij werd in het peloton beschouwd als de patron. Ook Hinault slaagde er niet in de Tour een zesde maal te winnen. In 1986 moest hij de overwinning laten aan zijn jonge Amerikaanse ploegmaat Greg Lemond. Diezelfde won in 1989 de Tour met het kleinste verschil ooit, door in een tijdrit van Versailles naar de Champs Elysées op een fiets met triatlonstuur 58 seconden goed te maken op geletruidrager Laurent Fignon en uiteindelijk met amper 8 seconden te winnen. Ondertussen wonnen de Nederlanders ritzeges op l'Alpe D'Huez bij de vleet en wonnen de Belgen groene trui na groene trui. Voor beide landen waren de jaren tussen eind jaren zestig en eind jaren tachtig gouden jaren. De volgende in het rijtje van vijfvoudige tourwinnaars is de Bask Miguel Indurain. De sfinx van Pamplona regeerde in het begin van de jaren '90. Zijn tactiek was niet mooi, maar wel efficiënt. Hij overklaste de tegenstand in de tijdritten en bleef bij in de cols. Tijdens zijn laatste overwinning op Franse wegen (1995) kwam de Italiaan Fabio Casartelli lelijk ten val tijdens de afdaling van de Portet D'Aspet. De 24-jarige olympische kampioen van Barcelona '92, overlijdt aan zijn hersenletsel en is tot op heden de laatste renner die tijdens de Tour gestorven is. In 2004 wordt het record van Ancquetil, Merckx, Hinault en Indurain aan flarden gereden. Lance Armstrong is de nieuwe recordhouder. "The Boss" slaagt er in dat jaar in om de Tour voor een zesde maal te winnen. Een jaar later zou hij zijn eigen record verbreken door een zevende maal te winnen. In mei 2006 wordt er bekend gemaakt dat er een dopingschandaal is in Spanje, waar niet alleen Spaanse renners maar ook renners uit Italië, Frankrijk en Duitsland bij betrokken zijn. Het begon bij de Spaanse ploeg Liberty Seguros waar teamleider Manolo Saiz en arts Eufemiano Fuentes er van worden verdacht betrokken te zijn bij een dopingzaak. Fuentes zou te maken hebben gehad met veel grote renners. Liberty verdwijnt als geldschieter voor de ploeg en bedrijven uit de hoofdstad van Kazachstan, Astana, besluiten de ploeg te gaan sponsoren, het team heet dan: Astana-Würth. De bazen van de Tour de France willen Astana-Würth (De ploeg van een van de favorieten van dat jaar: Alexandr Vinokourov) dan uitsluiten van deelname maar Astana gaat er tegen in en de sportcommissie CAS beslist dan dat ze wel mogen deelnemen. Een dag voor de Tour de France wordt er een lijstje van 35 renners openbaar gemaakt (waarvan er negen op de startlijst van de Tour staan) en spreken de ploegleiders af om iedereen die op het lijstje staat uit hun ploeg gelijk op non-actief te stellen. Op het lijstje stonden een aantal grote namen waaronder: Tour de France winnaar van 1997: Jan Ullrich, zijn teamgenoot Oscar Sevilla, nummmer 2 in de tour van 2005: Ivan Basso, Francisco Mancebo, Joseba Beloki en alle Comunidad Valenciana renners. Aangezien uit de ploeg van Astana-Würth vijf mensen niet van start mogen gaan, betekent dit dat de ploeg minder dan zes renners overhoudt en derhalve toch niet in de Tour mag starten. Floyd Landis komt na een inzinking in de 16e etappe terug in de 17e etappe en wint in de laatste tijdrit de tour. 4 dagen na de tour, nadat hij niet kwam opdagen bij de acht van Chaam en ook niet te bereiken was, word er ontdekt dat hij doping heeft gebruikt. [bewerk] Klassementen De Tour kent diverse uitdagingen. Behalve de strijd om het eindklassement (gele trui) strijden de renners en wielerploegen om de punten die er iedere etappe te verdienen zijn. De renner met het hoogste totaal aantal punten in een bepaald klassement mag de volgende etappe in de trui rijden met een bepaalde kleur of print. Er zijn tevens flinke geldbedragen te winnen met de verschillende klassementen. Algemeen klassement - gele trui: kortste totale tijd over alle etappes Puntenklassement - groene trui: punten worden gescoord aan het eind van de etappes, in het bijzonder de vlakke etappes en in tussensprints Bergklassement - bolletjestrui: punten worden gescoord aan de top van de diverse klims Jongerenklassement - witte trui: hoogst genoteerde renner in het algemeen klassement onder een bepaalde leeftijd Rood rugnummer: een rood, in plaats van zwart rugnummer: een jury kijkt dagelijks wie die dag het meest aanvallend heeft gereden, en kent op basis daarvan punten toe. Dit moet niet verward worden met de rode lantaarn, dat is een niet-officiële term voor degene die als laatste in het klassement staat. Ploegenklassement - elke dag worden de tijden van de drie eerste rijders van elk team opgeteld. De leidende ploeg is tegenwoordig herkenbaar aan gele rugnummers omdat de aloude gele petjes niet meer zichtbaar zijn door de helm of überhaupt niet meer werden gedragen door de renners. In het verleden zijn er nog verscheidene andere klassementen opgemaakt die inmiddels zijn afgeschaft. Voorbeelden zijn de Rode trui voor de tussensprints en de Lapjestrui voor het combinatieklassement. Ook bestond er een ploegenpuntenklassement; de ploeg die daarin aan de leiding stond droeg groene petjes. In de drie weken durende Tour worden enkele individuele tijdritten verreden. Tot 2005 stond er ook een ploegentijdrit op het programma; die is echter afgeschaft door de concurrentiestrijd tussen de UCI en de organisatie van de Tour, de ASO. De Ronde kent tevens enkele rustdagen (meestal 2). Vaak begint de Ronde van Frankrijk in één van de buurlanden. Het binnenhalen van een start- of aankomstplaats in de Tour kost veel geld. In de plaats krijgt de organiserende stad of gemeente een grote naamsbekendheid. [bewerk] Regels Hieronder komen de regels die gelden sinds 2004. [bewerk] Bij etappes De eerste renner die over de aankomstlijn rijdt in een gewone etappe wint de rit, op voorwaarde dat hij geen onregelmatige sprint heeft gereden of anderen gehinderd heeft. Hij kan hierdoor worden gedeklasseerd. In individuele tijdritten wint de renner die de snelste tijd over een bepaalde afstand neerzet. De ploegentijdrit heeft geen individuele renner als winnaar. Hiermee kan alleen een ploeg winnen. Als winnende tijd geldt de tijd van de vijfde renner van de ploeg. Daarnaast geldt er bij alle etappes, met uitzondering van de proloog, een tijdslimiet. [bewerk] Grootte van de tijdslimiet De etappes zijn onderverdeeld in vijf categorieën. Dit zijn drie soorten gewone etappes (1=etappe zonder moeilijkheden, 2=etappe met gemiddelde moeilijkheid en 3=etappe met grote moeilijkheden), de individuele tijdritten en de ploegentijdrit. De tijdslimiet is afhankelijk van de categorie en van de gemiddelde snelheid van een etappe en bedraagt een percentage van de winnende tijd. Als deze door een of meerdere renners wordt overschreden wordt/worden deze renner(s) gediskwalificeerd en mogen ze niet meer deelnemen aan de overige etappes. Welke snelheid (in kilometers per uur) bij welk percentage hoort bij welke categorie. Als het aantal uitvallers door de tijdslimiet meer dan 20 % van de deelnemers bedraagt kan de jury besluiten tot het wijzigen van de tijdslimiet. Dit gebeurde in 2001 toen het peloton ruim buiten de tijdlimiet binnenkwam waarop de jury de tijdslimiet rekte waardoor alle renners de volgende etappe weer aan het vertrek mochten komen. In de editie van 2006 kwam in de 16e etappe naar La Toussuire 54% van de deelnemers buiten de tijdslimiet binnen, waarna de jury ook hier besloot de tijdslimiet te rekken. [bewerk] Gele trui De gele trui wordt gedragen door de renner die over alle etappes de snelste tijd heeft met aftrek van bonificatieseconden (zie punten groene trui en bonificatieseconden.) Degene die de trui na de laatste etappe mag aantrekken is de winnaar van de ronde van Frankrijk. Er geldt wat de tijd voor de gele trui betreft een bijzondere regel voor de ploegentijdrit. Hier wordt niet de tijd van de etappe genomen maar de volgende verschillen (indien de werkelijke verschillen groter zijn): eerste vijfde renner achtste + 1' 20" vijftiende + 2' 30" tweede + 0' 20" negende + 1' 30" zestiende + 2' 35" derde + 0' 30" tiende + 1' 40" zeventiende + 2' 40" vierde + 0' 40" elfde + 1' 50" achttiende + 2' 45" vijfde + 0' 50" twaalfde + 2' 00" negentiende + 2' 50" zesde + 1' 00" dertiende + 2' 10" twintigste + 2' 55" zevende + 1' 10" veertiende + 2' 20" 21e + 3' 00" De gele trui werd voor het eerst ingevoerd in 1919 en werd als eerste gedragen door de Fransman Eugène Christophe. De kleur werd gekozen als referentie naar het gele papier waarop de organiserende krant, L'Auto, gedrukt werd. Er is ook een lijst van winnaars van de Ronde van Frankrijk. [bewerk] Groene trui De groene trui wordt gedragen door de renner die in de aangegeven tussensprints en op de meet de meeste punten heeft verzameld. Op de meet kunnen punten worden behaald op basis van de klassering in de etappe en de zwaarte van de etappe, daarnaast krijgen de eerste, tweede en derde van de etappe bonificatieseconden die van de tijd voor het algemeen klassement (gele trui) en voor het jongerenklassement (witte trui) afgetrokken worden. In de proloog en in alle etappes kunnen punten worden behaald. Alleen in de ploegentijdrit zijn geen punten voor de groene trui te verdienen. Daarnaast worden er in de tijdritten geen bonificatieseconden toegekend. De groene trui werd ingevoerd in 1953 naar aanleiding van de 50ste verjaardag van de tour. [bewerk] Punten groene trui en bonificatieseconden Overzicht punten voor de groene trui en de bonificatieseconde: positie c1 c2 c3 IT TS MB TSB eerste 35 25 20 15 6 20" 6" tweede 30 22 17 12 4 12" 4" derde 26 20 15 10 2 8" 2" vierde 24 18 13 8 vijfde 22 16 12 6 zesde 20 15 10 5 zevende 19 14 9 4 achtste 18 13 8 3 negende 17 12 7 2 tiende 16 11 6 1 elfde 15 10 5 twaalfde 14 9 4 dertiende 13 8 3 veertiende 12 7 2 vijftiende 11 6 1 zestiende 10 5 zeventiende 9 4 achttiende 8 3 negentiende 7 2 twintigste 6 1 21e 5 22e 4 23e 3 24e 2 25e 1 c1= categorie 1 (vlakke rit); c2= categorie 2 (heuvelachtige rit); c3= categorie 3 (bergrit); IT = Individuele tijdrit; TS = Tussensprint; MB = bonificatie op de eindstreep; TSB = bonificatie bij de tussensprints [bewerk] Bolletjestrui De bolletjestrui wordt gedragen door de leider van het bergklassement. Op de top van elke berg zijn punten te verdienen. De bergen zijn onderverdeeld in vijf categorieën waarbij "HC" (hors catégorie = buitencategorie) de moeilijkste is en de "4e catégorie" de makkelijkste. Het spreekt voor zich dat HC de meeste punten oplevert en de vierde categorie de minste. Hieronder volgt een overzicht van de punten. Sinds 2004 worden de punten van de laatste beklimming van een etappe verdubbeld als het een tweede, eerste of buitencategorie beklimming betreft. Positie 4eC 3eC 2eC 1eC HC eerste 3 4 10 15 20 tweede 2 3 9 13 18 derde 1 2 8 11 16 vierde 1 7 9 14 vijfde 6 8 12 zesde 5 7 10 zevende 6 8 achtste 5 7 negende 6 tiende 5 [bewerk] Witte trui De witte trui wordt gedragen door de beste geklasseerde renner onder 25 jaar in het algemeen klassement. [bewerk] Dezelfde leider in verschillende klassementen Als een renner leider is van meerdere klassementen dragen andere renners een van de leiderstruien in de volgende etappe. Een renner kan slechts een trui dragen. Daarbij wordt de volgende volgorde aangehouden: Gele trui: belangrijkste klassement Groene trui: op een na belangrijkste klassement bolletjestrui: op twee na belangrijkste klassement witte trui: op drie na belangrijkste klassement Ter voorbeeld een illustratie: indien de drager van de gele trui tevens bovenaan staat in het bergklassement dan mag de nummer twee van dat klassement de bolletjestrui dragen. [bewerk] Lijst van Tourdirecteuren 1903-1939 - Henri Desgrange 1947-1961 - Jacques Goddet 1962-1986 - Jacques Goddet en Felix Lévitan 1987 - Jean-François Naquet-Radiguet en Xavier Louy 1988 - Jean-Pierre Courcol en Xavier Louy 1989-1993 - Jean-Marie Leblanc en Jean-Pierre Courcol 1994-2000 - Jean-Marie Leblanc en Jean-Claude Killy 2001-2005 - Jean-Marie Leblanc en Patrice Clerc 2006 - Christian Prudhomme Hoe ontstaat wind? Wie heeft volgens de mythologie de negenkoppige slang hydra verslagen? Hoe is cleopatra gestorven? Wat is de Hoofdstad Van sicilië? Hoe diep is de oceaan? Waarom zijn de bananen krom? Wat is het hoogste gewouw in de wereld? Wie heeft het papier uitgevonden? Wat is mineerder? Hoe Hoog isde eiffeltoren? Wat is De grootste spin? Hoe wert een flitspaal? Waarom is de lucht blauw? Waar ontstaan Rode Bloodcellen? Hoen ontstaat wind? In welke perioden leefden dinosaurussen Wie Was de Tweede Man op De maan?

Wintersport in Frankrijk

Vervoer

In Frankrijk is een uitstekend wegennet van autosnelwegen waar op belangrijke wegen tol (peage) wordt geheven. Er is ook een prima een spoorwegnet met de TGV. De luchthavens zijn o.a. in Parijs, Lyon. Het wegennet van Frankrijk is een van de dichtst vertakte wegennetten ter wereld met een gezamenlijke lengte van ongeveer 1 miljoen kilometer. Inhoud [Niet tonen] 1 Indeling 2 Bewegwijzering 3 Snelheidslimieten 4 Autoroutes 5 Consessiehouders van de Franse autosnelwegen 6 Externe links [bewerk] Indeling Frankrijk kent Autoroutes (autosnelwegen), Routes Nationales of N-wegen (vergelijkbaar met provinciale wegen, Routes Departmentales of D-wegen) en de lokale wegen,Chemins, die als C-wegen worden aangeduid. Vanaf 2006 worden de N-wegen geleidelijk aan overgedragen van de Staat naar de departementen. Aangezien D-wegen per departement wisselen van nummer doet dit de continuïteit van de wegnummering van de niet-autosnelwegen geen goed. [bewerk] Bewegwijzering Blauwe borden met witte plaatsnamen worden toegepast op de Autoroutes, of wijzen naar de dichtstbijzijnde oprit van een Autoroute. Groene borden met witte plaatsnamen volgen de N-wegen of tolvrije Autoroutes. Witte borden met zwarte plaatsnamen volgen de lokale of D-wegen. [bewerk] Snelheidslimieten binnen de bebouwde kom 50 km/h autoroutes 130 km/h (bij regen 110 km/h) buiten de bebouwde kom 90 (bij regen 80 km/h) op tolvrije tweebaanswegen met een middenafscheiding 110 (bij regen 100 km/h) [bewerk] Autoroutes Autosnelwegen (de autoroutes)in Frankrijk kunnen in twee groepen worden onderverdeeld: staatswegen, totale lengte 1600 km privaatwegen, of combinatie van de staat en concessiehouders (zoals ASF, SAPRR, Sanef en Cofiroute). De totale lengte van deze wegen bedraagt 7700 km. Een groot deel van deze autoroutes' zijn tolwegen. [bewerk] Consessiehouders van de Franse autosnelwegen naam consessiehouder (eventuele afkorting), wegen, lengte wegen ALIS, A28 Rouen-Alençon, 125 km. SAPRR (Société des Autoroutes Paris-Rhin-Rhône), Snelwegen rond Parijs, de Rijn en de Rhône, 1801 km. AREA (Autoroutes Rhône-Alpes), Snelwegen rond de Rhône en de Alpen, 381 km ASF (Autoroutes du Sud de la France), Snelwegen in Zuid-Frankrijk, 2325 km. ATMB (Autoroutes et tunnels du Mont Blanc), Snelwegen en tunnels op de Mont Blanc, 107 km. CEVM, Brug van Millau, 2,5 km. Cofiroute (Compagnie Industrielle et Financière des Autoroutes), Snelwegen in Bretagne, Centre, Île-de-France, Normandië, Pays de la Loire en Poitou-Charentes, 896 km. Cofiroute is ook mede-eigenaar van het Duitse Toll Collect. Escota (Société des autoroutes Esterel-Côte d'Azur), Snelwegen in de Esterelstreek en de Côte d'Azur, 460 km. Sanef (Société des Autoroutes du Nord et de l'Est de la France), Snelwegen in Noord- en Oost-Frankrijk, 1317 km. SAPN (Société des Autoroutes Paris-Normandie), Snelwegen rond Parijs en in Normandië, 366 km. SFTRF (Société français du tunnel routier du Fréjus), Fréjustunnel en een stuk van de A63, 67 km. Eurotunnel, Kanaaltunnel, 55,19 km De metro van Parijs is het belangrijkste middel van openbaar vervoer in de Franse hoofdstad en vierde in 2000 zijn honderdjarige bestaan. De Parijse metro wordt geëxploiteerd door de RATP, heeft 16 lijnen en vormt een netwerk met een lengte van 213 kilometer en 297 stations. Inhoud [Niet tonen] 1 Gebruik 2 Bekende stations 3 Geschiedenis 4 Lijst van metrolijnen 5 Lijnenkaart 6 Zie ook 7 Externe links [bewerk] Gebruik Alle lijnen hebben een kleur en een nummer en staan op een plattegrond die zowel op papier verkrijgbaar is als op borden in elk metrostation in Parijs hangt. De lijnen van de RER (het regionaal expresnet) kunnen ook met een metrokaartje worden gebruikt. De metro is een ideaal vervoermiddel om snel door Parijs te reizen. De verschillende lijnen rijden allemaal over eigen sporen; er is dus geen enkel perron dat door meer dan één lijn gebruikt wordt. Bij het overstappen moet men altijd door de gangen van het metrostation naar een ander perron lopen. Er zijn losse kaartjes, carnets met tien kaartjes, toeristische dagpassen (Mobilis) en meerdaagse passen Paris Visite te koop. Voor je de metro ingaat stop je het kaartje in de automaat. Bij een geldig toegangsbewijs gaat het poortje open, soms is dit ook nodig bij de uitgangen. Met een kaartje kun je zolang onder de grond reizen en zovaak overstappen als je wilt (binnen een zone), maar zodra je het systeem verlaat en daarna weer wilt instappen, moet je weer een nieuw kaartje gebruiken. Parijzenaars zelf reizen met een Carte Orange voor een week (coupon hebdomadaire) of een maand (coupon mensuel). Hiervoor is een pasfoto nodig. Overstappunten zijn die metrostations die aangeduid worden met een open rondje 'o' (correspondances) op de plattegrond. Daar kan men overstappen op een andere lijn. De metro rijdt van een uur of vijf 's morgens tot één uur 's nachts. [bewerk] Bekende stations Ingang van een metrostation, ontworpen door architect Hector Guimard Metrostation Simplon (lijn 4) Metrostation Abbesses Beschildering metrostation Denfert-Rochereau Beschildering Metrostation Denfert-RochereauDe metrostations worden aangegeven door het bord 'Metropolitain' in groene art nouveau-letters (zie afbeelding), een rode lantaarn met in het wit het woord 'Métro' of een grote gele 'M' in een cirkel en zijn overal gemakkelijk te vinden. De uitgang wordt aangegeven met blauwe borden met het woord 'sortie', overstappers volgen de oranje borden met het woord 'correspondance'. De bekendste Parijse metrostations zijn die waar men uitstapt voor de belangrijkste bezienswaardigdheden van Parijs zoals: Anvers (voor de Sacré-Coeur) Hôtel de Ville (voor Hôtel de Ville) Champ de Mars (metrostation)-Tour Eiffel (metrostation) (RER) (Eiffeltoren) Invalides (voor Hôtel des Invalides) Palais Royal - Musée du Louvre (voor Louvre-Rue de Rivoli) Pigalle / Blanche (voor Moulin Rouge) Charles de Gaulle - Étoile (voor de Arc de Triomphe) Palais Royal - Musée du Louvre (voor Palais Royal-Museé du Louvre) Saint-Michel-Notre-Dame (RER) Havre-Caumartin (voor de grote warenhuizen rond Boulevard Haussmann) De afstand tussen twee stations is met gemiddeld 580 meter veel kleiner dan bij de meeste andere metrosteden. [bewerk] Geschiedenis Op 19 juli 1900 werd lijn 1 geopend tussen Porte Maillot en Porte de Vincennes. Deze lijn was gebouwd door de Compagnie du Chemin de Fer Métropolitain de Paris (CMP). In 1910 werd de Société du Chemin de Fer Electrique Nord-Sud de Paris (Nord-Sud) opgericht die de lijnen A en B bouwde (de huidige lijnen 12 en 13). In 1930 werd Nord-Sud overgenomen door de CMP. In 1948 werd deze onderneming overgenomen door de overheid en kreeg de naam RATP (Régie Autonome des Transports Parisiens). In 1956 is de metro op rubberbanden geïntroduceerd. Op 5 van de 16 lijnen rijden in 2004 metrostellen op luchtbanden. In 1998 opende Parijs metrolijn 14, volautomatisch, zonder bestuurder. Deze treinen kunnen rijden met de uitzonderlijk hoge frequentie van elke 85 seconden, zijn 90 m lang en hebben elk een capaciteit van bijna 800 passagiers. Lijn 14 vervoert thans snel en comfortabel 240.000 passagiers per dag. Bijna 200 miljoen reizigers hebben al zonder problemen gereden met lijn 14.

Cultuur

In Frankrijk bestaat cultuur uit muziek, film, toneel en kunst. Er zijn veel schouwburgen, musea en bioscopen. Er worden diverse landelijke en plaatselijke evenementen gehouden. In de periode 1896 tot de Eerste Wereldoorlog waren Franse films de meest geziene ter wereld. Vanaf 1896 waren er vier grote spelers op de markt: de gebroeders Lumière, Gaumont, de gebroeders Pathé en Georges Méliès. Vanaf 1902 verkochten de gebroeders Lumière hun octrooien aan de gebroeders Pathé en legden ze zich enkel nog toe op de productie van pellicule. Pathé werd daarmee het grootste filmbedrijf ter wereld. De absolute werelddominantie van de Franse film in deze periode was mede het gevolg van een wet die de Franse overheid in juli 1906 goedkeurde. Deze wet voorzag in één vrije dag per week voor arbeiders en bedienden. Pathé begreep dat er daardoor steeds meer opportuniteiten kwamen in de vrijetijdsindustrie en begon met de oprichting van bioscopen. Daarvoor gebeurde de vertoning van films nog voornamelijk op bv. jaarmarkten. De publiekssamenstelling wijzigde ook. Daar waar er voordien voornamelijk laaggeschoolden ( vaak analfabeten ) naar de film gingen, zorgde de bouw van de bioscopen ervoor dat ook de bourgeoisie meer interesse toonde voor film. Het succes liet niet lang op zich wachten: in de zomer van 1907 waren er al meer dan vijftig bioscopen in Parijs. [bewerk] Sluimerende moeilijkheden: 1911 tot 1914 De moeilijkheden voor de Franse cinema begonnen rond 1911. Niet alleen waren er alsmaar meer Amerikaanse concurrenten op de markt, maar de productiekosten stegen gestaag in Frankrijk. Zowel de lonen als de prijs van de pellicule stegen. Bovendien begonnen steeds langere films uit te komen waardoor men meer pellicule nodig had. [bewerk] Definitief einde Franse succesverhaal: de Eerste Wereldoorlog De Eerste Wereldoorlog bracht de Franse filmindustrie op de knieën. Alles stond in het teken van de oorlogsvoering. Vanaf 1918 was de Franse dominantie verleden tijd en namen de Amerikanen de fakkel over. [bewerk] Jaren '20 - Franse Avant-Gardes Zie Franse Avant-Garde cinema [bewerk] Jaren '30 - Doorbraak geluidsfilm en hoogtepunt poëtisch realisme De overgang naar de geluidsfilm had ook in Frankrijk grote gevolgen voor de filmindustrie. Eerst en vooral betekenden de hogere productiekosten het einde van het geëxperimenteer met de Franse Avant-Garde cinema. De Fransen waren afhankelijk van de Amerikanen, de Duitsers en de Zwitsers voor de aankoop van geluidsapparatuur, waarvoor ze natuurlijk érg diep in de buidel moesten tasten. Bovendien vestigden bedrijvens als Western Electric en Tobis Klangfilm zich in de randgemeenten van Parijs om films te produceren. Hoewel dit artistiek tot interessante zaken leidde ( bijvoorbeeld 'Sur les Tois de Paris' van René Clair betekende dit wel bijkomende concurrentie voor de Franse filmproducenten. De geluidsfilm had ook een grote impact op de status van een aantal sterren. Enerzijds moesten sommigen hun filmcarrière opgeven omdat hun stem bijvoorbeeld niet paste bij hun uiterlijk. Anderzijds grepen sterren uit het theater en de musical hun kans om het in de filmwereld te maken. Sterren uit deze periode zijn o.a.: Jean Gabin, Michel Simon, Arletty, Fernandel, ... De Franse studio's produceerden in de jaren '30 vooral komedies met een muzikaal tintje en pessimistische, realistische melodrama's. Van deze laatste soort films is het poëtisch realisme het belangrijkste. The Gibson Brothers is een disco-/salsagroep, afkomstig van Martinique. The Gibson Brothers, geboren op het Antilliaanse eiland Martinique en sinds vele jaren woonachtig in Parijs, begonnen hun carrière in 1976. [bewerk] Discografie 1976 Hun eerste single ?COME TO AMERICA? werd een Europees succes met een nr. 1 notering in Frankrijk en Italië. 1977 Zij schreven ?NON STOP DANCE? met een verkoop van 1 miljoen exemplaren en goed voor een nr. 1 notering in België, Nederland en Noord Europa. 1980 Hun 1e wereldhit ?CUBA? leverde 14 gouden platen op, was een nr. 1 hit in 16 landen, een nr. 9 notering in de Amerikaanse Bill Board en goed voor een verkoop van meer dan 5 miljoen exemplaren. De Gibson Brothers waren hiermee ook de eerste Franse groep die de eerste plaatsen in zowel de Amerikaanse als in de Engelse lijsten bereikten. 1981 ?OOH WHAT A LIFE? Nr. 1 in Engeland, ?MARIANNE? Top 10 in Spanje, Duitsland en Engeland. 1983 De groep bereikte haar allergrootste succes met ?QUE SERA MI VIDA? met een verkoop van meer dan 5 miljoen exemplaren. 1984 Opnieuw een gouden plaat in Frankrijk voor meer dan 500.000 verkochte exemplaren van ?MY HEART?S BEATING WILD - TIC TAC-TIC-TAC? 1985 De broers waagden zich langzamerhand ook zelf op het gebied van platenproduktie?s, hetgeen resulteerde in ?T?as le look coco? met Laroche Valmont als eerste produkt. 1987 Dankzij het album ?EMILY? werden zij in Engeland verkozen als ?Groep van het jaar? 1990 De single ?LET?S ALL DANCE? met David Christie werd een hit in België. 1996 De release van de single ?Fire? is opnieuw goed voor een hit in België. 1997 Tien jaar na het album ?Emily? verschijnt het nieuwe album ?MOVE ON UP? met daarvan ?Fire? als top 10 hit in België. De sound en de arrangementen zijn nieuw en verassend. 1998 Op de C.D. met de sound-tracks van de succesvolle Nederlandse film Abeltje staan ook 2 nummers van The Gibson Brothers, welke zijn geschreven en geproduceerd door Bolland & Bolland. 2000 De single van Ben Liebrand featuring The Gibson Brothers, met als titel ?Music and Passion?, staat in januari/februari een viertal weken in de top 100 genoteerd. 2003 Release ?The Complete Gibson Brothers? ? triple C.D. - een verzameling van alle hits. 2004 Release van de single ?Cecilia?& video-clip in Duitsland. 2006 Release van de nw. Album ?Blue Island? door Edel Records in Duitsland.

Klimaat

Het klimaat en het landschap zijn behoorlijk verschillend. In Nederland hebben we één soort klimaat. In Frankrijk zijn er drie verschillende klimaatzones. Vochtig zeeklimaat; met vaak frisse zomers bijvoorbeeld ten westen van de lijn Bayonne-Rijsel Semi-landklimaat of tussenliggend klimaat met strenge winters en warme zomers. Bijvoorbeeld in de Elzas, Lotharingen, langs het Rhônedal en in de gebergten ( Alpen, Pyreneeën, Centraal Massief) Mediterraan klimaat met zachte winters en hete zomers. Dit is in het zuiden van Frankrijk.

Media

Media in Frankrijk bestaat uit: Franse kranten: Le Figaro Journal des débats Le Monde Le Monde diplomatique Franse televisie: Lijst van televisiekanalen in Frankrijk Franse tijdschriften zijn o.a.: Agence France Presse Le Figaro Ga naar: navigatie, zoek Le Figaro is een Franse krant, en is het oudste nationale Franse dagblad dat nog wordt gepubliceerd. De krant werd opgericht in 1826, dus in de regeerperiode van Karel X, en werd genoemd naar een personage van Beaumarchais. De krant is nu een filiaal van Socpresse, en heeft zijn hoofdzetel in Boulevard Haussman 14 in Parijs. Ancien siège du Figaro, à ParisInhoud [Niet tonen] 1 Geschiedenis 2 Editoriale strekking 3 Persoonlijkheden 3.1 Directeurs 3.2 Schrijvers 3.3 Tekenaars 3.4 Muziekrecensenten 4 Edities 5 Verspreiding 6 Lijfspreuk op de voorpagina 7 Externe links [bewerk] Geschiedenis 1826 : de creatie op 15 januari van een satirisch weekblad in Parijs, door de zanger Maurice Alhoy en de schrijven en politiek figuur Étienne Arago. Het blad verschijnt in een formaat met vier pagina en bevat vele onderbrekingen door zijn satirisch karakter. Eind 1833 : de krant wordt stopgezet tot 1854 en kent negen mislukkingen bij verschillende pogingen om deze opnieuw op te starten. April 1854 : de onderneming wordt opnieuw opgenomen door Hippolyte de Villemessant (overleden in 1879), die er een dagblad van zou maken op 16 november 1866. De krant richt zich vooral op Parijs en is literair. Hippolyte de Villemessant en omringt zich meteen met talentrijke en vernieuwende redacteurs : hij creëert permanente rubrieken, waarin de lezers zich terugvinden en neemt korte berichten, overlijdensberichten en lezersbrieven op. Hij was ook de bezieler van de rubriek "Échos", die van de krant een succes maakte door krachtige woordspelingen, anekdotes, onbescheiden berichten en roddels, die de lezer de indruk heven dat hij behoort tot een bevoorrecht publiek dat in vertrouwen wordt genomen. 1856 : het succes van Figaro wordt zo groot dat de Villemessant beslist om de verschijningsfrequentie te verdubbelen. De krant verschijnt nu op woensdag en zondag. 1863 : een concurrerend dagblad verschijnt : le Petit Journal. Als reactie creëert de Villemessant l'Évènement, eveneens een dagblad; hij weigert immers le Figaro in de strijd te betrekken. Le Petit Journal komt als overwinnaar uit deze confrontatie, en l'Évènement verdwijnt kort daarna, na een artikel over de rechten van de armen, dat niet in de smaak was gevallen bij de regering van Napoleon III. 1866 : le Figaro wordt een dagblad maar vermijdt ontstemmende onderwerpen en dus de censuur. De oplage bereikt 56.000 exemplaren, waarvan 15.000 abonnees. 1867 : het verschijn van de Figaro Littéraire en Politique, waar Henri Rochefort zijn satirisch talent vrije gang laat gaan. Het verschijnen van een dergelijke krant is te verklaren door de liberalisatie van het keizerrijk. Toch flirt Henri Rochefort met de censuur. Hippolyte de Villemessant creëert daarop een krant voor hem : La Lanterne. 1871 : Ten tijde van de Commune van Parijs, neemt de krant een positie in tegen die beweging. Het is de eerste krant die afgeschaft wordt door de Commune, maar de krant herneemt zijn publicaties wanneer de Commune overwonnen wordt. Le Figaro schept zich zodoende een aristocratisch en burgerlijke publiek. 1875 : Hippolyte de Villemessant wordt oud en denkt aan de toekomst van de krant; hij laat zich aflossen door Francis Magnard, die directeur van de krant wordt. 17 april 1879 : Le Figaro verschijnt met een zwarte rand : Hippolyte de Villemessant is de vorige dag overleden te Monte Carlo. Verschillende persoonlijkheden zijn aanwezig op de begrafenis. Auteurs zoals Alphonse Daudet en Gustave Flaubert laten een getuigenis na over de het verlies dat de literaire en politieke wereld ondervindt. 1897 : Over de Dreyfus-affaire verschijnen in de kolommen van Le Figaro de eerste reacties van Émile Zola, die er drie artikel schrijft, alvorens het verschijnen van het bekend "J'accuse" in de kolommen van L'Aurore. 1904 : onthulling van de Affaire des fiches 16 maart 1914 : Gaston Calmette, directeur van de krant, wordt vermoord door Henriette Caillaux, vrouw van de minister van Financiën, die door de krant in een perscampagne in opspraak was gebracht. 1922 : de krant wordt overgekocht door de parfumier François Coty, die de krant opnieuw Figaro noemt, maar die in 1928 verlaat voor L'Ami du peuple. François Coty wordt gelinkt met extreem-rechts, in het bijzonder de fascistische militie Solidarité française. Tusse de wereldoorlogen behoudt de krant een mondaine geest, vooral in zijn nieuwtjes; tegenwoordig blijft daar enkel nog het Carnet Mondain van over. 1929 : Figaro wordt opnieuw Le Figaro. De eerste kruispuzzels verschijnen. 1934 : Lucien Romier wordt de directeur van de krant en Pierre Brisson zijn literair bestuurder. Hij vormt een briljante team van redacteurs, waaronder François Mauriac, Georges Duhamel, Jean Giraudoux, Tristan Bernard en André Maurois. De eerste foto's maken hun opwachting in de kranten, die ze dan ook overvloedig gebruiken. 1939 : grote reportages worden in het dagblad behandeld, zoals de oorlog in Ethiopië, de Chinees-Japanse oorlog of de Spaanse Burgeroorlog. De krant ondergaat censuur, maar blijft verschijnen in Tours. 1940 : Le Figaro vestigt zich in Bordeaux, Clermont-Ferrand en daarna Lyon alvorens censuur te ondergaan door een hoofdartikel van Pierre Brisson. Tijdens de Tweede Wereldoorlog, wordt Le Figaro in Lyon in de vrije zone gepubliceerd tot de Duitse bezetting van 1942. 11 november 1942 : Pierre Brisson beslist de krant stop te zetten en publiceert een artikel dat verschijnt voor de abonnees en waarin hij dit meedeelt. 25 augustus 1944 : Le Figaro verschijnt opnieuw in Parijs met een artikel van François Mauriac over Charles de Gaulle, het wordt de krant van de MRP tegen de communisten en de socialisten. 1945 : de oplage bereikt 213.000 examplaren, maar het publiek eist meer. 1946 : verschijnen van de Littéraire, een gratis weekblad dat afzonderlijk verschijnt. Het verenigt Pierre Brisson, Paul Claude, Léon-Paul Fargue, Colette, Julien Green, enz. 1947 : le Littéraire wordt le Figaro Littéraire. 1950 : de vrouw van François Coty laat de helft van zijn aandelen in de krant over aan groep gevormd door Jean Prouvost, die beslist dat er vanaf nu geen meerderheidsaandeelhouders zouden zijn. 1964 : bij het overlijden van Pierre Brisson, verkoopt de vrouw van François Coty al haar aandelen. 1970 : Jean Prouvost verwerft de rest van de Coty-aandelen en wordt zo hoofdaandeelhouder van krant. In 1975 wordt de krant overgekocht door Robert Hersant, directeur van een groep van periodieke publicaties die tien jaar eerder een opgang begonnen was door de fusie van twee regionale kranten uit Brive-la-Gaillarde, en sinds dat moment door het tijdschrift Presse-Actualité een eventuele "nieuwe Axel Springer" werd genoemd. De bijlage op zondag Le Figaro Magazine die drie jaar later gelanceerd wordt, wordt in die tijd als erg politiek beschouwd door de krant Le Canard enchaîné, die er een hard anagram van vormt: Le gai FroMage nazi. 29 november 1999 : verandering van de formule, met onder andere het verdwijnen van de tekening van Jacques Faizant van de voorpagina. Juni 2004 : de Daussaultgroep (GIMD) krijgt toestemming de controle over Socpresse over te nemen, waartoe Le Figaro behoort. Oktober 2004 : er is ongerustheid bij de vakbonden over de onafhankelijkheid van de krant, terwijl Serge Dassault het bestuur van de krant reorganiseert, voortaan wordt die bestuurd door Nicolas Beytout en Francis Morel. 19-21 augustus 2005 : le Figaro verlaat Rue du Louvre 37 om zicht te vestigen op Boulevard Haussmann 14. 03 oktober 2005 : Le Figaro verandert voor het eerste in 30 jaar van formaat. De titel verschijnt nu op een blauwe achtergrondkleur. De krant bevat ook een economische sectie en een sectie ontspanning, Et vous genoemd. [bewerk] Editoriale strekking Tegenwoordig is Le Figaro een rechte en centrum-rechtse krant, een van de slogans van een publiciteitscampagne uit 2005 was "en matière d'économie nous sommes pour le libre-échange. En matière d'idées aussi" (op gebied van economie zijn we voor vrijhandel, op gebied van ideeën ook). [bewerk] Persoonlijkheden [bewerk] Directeurs Van 1879 tot 1914 : Francis Magnard Fernand de Rodays Jules Cornély Gaston Calmette, vermoord door Mme Caillaux in 1914 Van 1930 tot 1964 : Alfred Capus Robert de Flers André Chaumeix Lucien Romier Pierre Brisson (van 1934 tot 1964) [bewerk] Schrijvers Hebben geschreven in Le Figaro : George Sand, waar ze haar debuut heeft gemaakt; Émile Zola, die er al eerste de Dreyfus-affaire heeft aangesneden; Marcel Proust, die zelfs enkele van zijn artikelen herneemt in À la recherche du temps perdu ; André Gide ; François Mauriac, die jarenlang een blocnote bijhoudt, waarin hij zich in het bijzonder verzette tegen de foltering in Algerije ; Omar Sharif, waar hij zich met bridge bezig hield ; Raymond Aron Jean d'Ormesson (als directeur) ; Paul-Marie de la Gorce ; Hélène Carrère d'Encausse ; zelfs Jean-Paul Sartre (die politiek gezien de krant niet in zijn hart droeg) heeft een reportage over de Verenigde Staten gepubliceerd bij de bevrijding. [bewerk] Tekenaars Jean Sennep in de jaren 50 en begin jaren 60 Daarna de jonge tekenaar Jacques Faizant [bewerk] Muziekrecensenten Ondermeer: Gabriel Fauré van 1903 tot 1921 Reynaldo Hahn van 1933 tot 1945 [bewerk] Edities Elke dag wordt het dagblad aangevuld met een bijlage op zalmkleurig papier, de Figaro Économie. Daarenboven: De maandageditie heeft een bijlage in tabloidformaat, de Figaro Entreprises. De dinsdageditie biedt een "encyclopédie en kiosque". De woensdageditie heeft in de regio Parijs een bijlage voor evenementen en ontspanning, de Figaroscope. De donderdageditie heeft een bijlage van 8 pagina's, le Figaro littéraire. De zaterdageditie heeft een omvangrijkere bijlage in de vorm van een magazine : Le Figaro Magazine, Madame Figaro en een televisiemagazine TV Magazine. Een editie zonder bijlages wordt gepubliceerd onder de titel Le Figaro - L'Aurore [bewerk] Verspreiding De betaalde verspreiding van Le Figaro in Frankrijk. Bron : OJD, 2004. Titel 1999 2000 2001 2002 2003 Le Figaro 366 690 360 909 366 529 359 108 352 706 De gratis verspreiding (medische wachtzalen, luchtvaartbedrijven, ondernemingen, enz) bedraagt meer dan 70.000 exemplaren. [bewerk] Lijfspreuk op de voorpagina « Sans la liberté de blâmer, il n'est point d'éloge flatteur », Beaumarchais, Le mariage de Figaro. Figaro is een personage van Beaumarchais, held uit De Barbier van Sevilla, uit Le Mariage de Figaro en la Mère coupable. Een figaro is een barbier.

camping frankrijk

campings frankrijk

disneyland parijs

franse bulldog

parijs weekend

stacaravan frankrijk

te koop frankrijk

trein parijs

trouwen buitenland

vacatures buitenland

vakantiehuis frankrijk

vakantiehuis italie

vakantiehuizen frankrijk

vakantiewoning frankrijk

vakantiewoningen frankrijk

hotel parijs

kamperen

vakantie frankrijk

vakantiehuis

vakantiehuisje

vakantiehuisjes

vakantiehuizen

vakantiewoning

vakantiewoningen

zuid frankrijk

appartement frankrijk

bellen buitenland

buitenland studeren

camping zuid frankrijk

chalet frankrijk

chateau frankrijk

frankrijk hotel

frankrijk informatie

frankrijk nederland

frankrijk noord

frankrijk verhuur

frankrijk zwembad

franse hangoren

franse revolutie

geschiedenis frankrijk

goedkoop parijs

hotels parijs

huis frankrijk

huis in frankrijk

huis kopen frankrijk

huisje frankrijk

huizen frankrijk

Music Clips

huren frankrijk

kaart frankrijk

kaart van frankrijk

kamperen frankrijk

landkaart frankrijk

naar frankrijk

parijs disney

parijs nice

parijs plattegrond

villa frankrijk

weer frankrijk

weer in frankrijk

weer parijs

weerbericht frankrijk

wintersport frankrijk

appartementen frankrijk

ardeche frankrijk

atlas frankrijk

bed and breakfast frankrijk

bezienswaardigheden frankrijk

bungalow frankrijk

bungalowpark frankrijk

v

bungalowparken frankrijk

busreizen frankrijk

camping frankrijk nl

camping te koop frankrijk

campings parijs

Eiffeltoren In Frankrijk

Frankrijk is schitterend! Je komt tijd te kort in steden als Amiens, Bordeaux en Bourges. In Parijs kan je romantisch wandelen langs de Seine, lekker ronddolen in Marais en heerlijk eten in Quartier Latin. Ook kan je een bezoek brengen aan het Louvre, de Sacre Couer of Centre Pompidou.

Geschiedenis

In 121 v. Chr. dringen de Romeinen Zuid-Frankrijk binnen. In 52 v. Chr. brengt Julius Caesar heel Gallië onder Romeins bewind. In de 4e eeuw brokkelt het Romeinse gezag af, o.a. door de invallen van de barbaren. In 476 werd de laatste Romeinse keizer van het Westen afgezet. Een deel van Noord-Frankrijk was toen al in handen van de Franken.

Bestuur

Frankrijk is een democratische republiek. De president wordt sinds 2002 voor vijf jaar gekozen (voorheen was dat zeven jaar). Voor de naam van de huidige president: zie hier. De president heeft een relatief grote macht, doordat hij staatshoofd en regeringsleider is. De president heeft, samen met de bisschop van Seo de Urgel, het opperbestuur over het bergstaatje Andorra. Uit dien hoofde draagt hij de middeleeuwse titel 'Prins van Andorra'. De Franse volksvertegenwoordiging bestaat uit de Assemblée Nationale (577 zetels) en de Senaat. Voor de naam van de huidige premier: zie hier. Frankrijk was een van de grondleggers van de Europese Unie en heeft op 1 januari 2002 als munteenheid de Franse franc verruild voor de euro.

Economie

Frankrijk is één van de belangrijkste economische mogendheden van de wereld. De landbouw speelt een grotere rol dan in de economieën van de meeste andere industrielanden. Een groot deel van de waarde van totale landbouwuitvoer komt uit vee voort (vooral rundvee, varkens, gevogelte en schapen). De berggebieden en Noordwest-Frankrijk zijn de belangrijkste veegebieden. De belangrijke gewassen van het land zijn tarwe, suikerbieten, graan, gerst en aardappels. In het noordwesten is het ideaal om vroeg in het jaar groenten te kweken, vanwege het zachte klimaat. De grond in het Centraal Massief is minder vruchtbaar. Fruitteelt is belangrijk in het zuiden. Frankrijk is een van de belangrijkste producenten van wijn in de wereld. De bekendste wijngaarden zijn in Bourgondië, Champagne, de valleien van de Rhône en van de Loire en het gebied van Bordeaux. De centra van de wijnhandel zijn Bordeaux, Reims, Dijon en Cognac. Belangrijke industrieën van Frankrijk zijn machines, chemische producten, auto's, metalen, vliegtuigen, elektronische apparatuur en voedsel (vooral Franse kaas). De geavanceerde technologische industrieën groeien eveneens. Het toerisme is een belangrijke economische sector vooral het zuiden de Côte d'Azur aan de Middellandse Zee. Andere bekende toeristengebieden zijn Normandië en Bretagne in het Noorden en de Provence in het Zuiden. Ook de Franse Alpen en Dordogne en kastelen van de Loire zijn geliefd bij toeristen. Parijs is beroemd vanwege zijn luxegoederen. Naast Parijs zijn de belangrijkste industriële steden Metz en Straatsburg in het noordoosten; in het noorden Roubaix en Rijsel; in het zuidoosten Lyon en Grenoble; in het zuiden Marseille, Toulouse, Nice en Nîmes; in het westen Bordeaux en Nantes. Meer dan is de helft van de handel van Frankrijk vindt plaats met andere leden van de Europese Unie. Japan, de Verenigde Staten en China zijn ook belangrijke handelspartners. De belangrijkste uitvoerproducten zijn machines en vervoersapparatuur, chemische producten, levensmiddelen, landbouwproducten, ijzer- en staalproducten, textiel en kleding. Belangrijke invoerproducten zijn ruwe olie, machines en apparatuur, landbouwproducten, chemische producten en ijzer- en staalproducten. Kernenergie levert 75% van alle elektriciteit op uit Frankrijk. De belangrijkste havens zijn Rouen, Le Havre, Cherbourg, Brest, Saint-Nazaire, Nantes, Bordeaux, Toulon, Duinkerke en Marseille. Frankrijk heeft een uitgebreid spoorwegsysteem, waaronder een netwerk van hogesnelheidslijnen voor de TGV dat zich sinds 1981 vanuit Parijs in alle windrichtingen en ook naar het buitenland vertakt. Via de Kanaaltunnel is er ook een spoorverbinding met Groot-Brittannië. De overheid had voorheen meerderheidseigendommen in vele handelsbanken, enkele industrieën en het telefoonsysteem. Er is recente beweging naar privatisering geweest, hoewel de energieproductie, openbaar vervoer en de defensie-industrieën nog door de overheid gecontroleerd worden.

Sport

Frankrijk is het thuishonk van parkour en horseball, twee sporten die op het moment hevig aan de weg timmeren. Ook op het gebied van wielrennen, voetbal en jeu de boules is Frankrijk een gerenommeerd land. Bekende Franse sportwedstrijden zijn: Roland Garros Ronde van Frankrijk Parijs-Roubaix De Open Franse Tenniskampioenschappen (French Open) is een jaarlijks terugkerend grandslam-tennistoernooi, dat in juni gehouden wordt in Parijs, onder auspiciën van de FFT, de Franse Tennisfederatie. Het toernooi staat vooral bekend onder de naam Roland Garros. Gewoonlijk is vrijwel de hele mondiale tennistop op dit toernooi vertegenwoordigd. Het programma omvat mannen en vrouwen enkelspel, mannen- en vrouwen dubbelspel en gemengd dubbel. Er wordt gespeeld op gravel. In 1891 werd het eerste Franse Open Kampioenschap gehouden. In 1927 werd het postuum vernoemd naar de Franse vliegenier en oorlogsheld Roland Garros (1888-1918). De accommodatie biedt dagelijks plaats aan ongeveer 37.000 toeschouwers. De drie grotere speelvelden zijn court Philippe Cartier (het Centre Court), Court Susan Lenglen en Court No. 1. De trofee voor het winnen van het vrouwentoernooi: de Coup Susan Lenglen. De mannen kunnen de Coup Musquetaire veroveren. De Ronde van Frankrijk (Frans: Tour de France, in het Nederlands ook vaak De Tour genoemd) is een meerdaagse wielerwedstrijd door Frankrijk. De Tour is ontstaan in 1903 en destijds georganiseerd door Henri Desgrange, hoofdredacteur van het tijdschrift L'Auto, naar een idee van zijn jonge medewerker Georges Lefèvre, directeur van de allereerste Tour (1903). Sinds 1984 bestaat er eveneens een Ronde van Frankrijk voor vrouwen (La Grande Boucle Féminine Internationale of kortweg Le Tour Féminin). De 'Tour' geldt als het belangrijkste, meest veeleisende en meest eervolle wielerevenement van het jaar. Het is te vergelijken met Wimbledon bij het tennis. Wie een Tour wint kan rekenen op 'eeuwige' roem. Onder de grootste Tourwinnaars aller tijden zijn de Fransen Jacques Anquetil en Bernard Hinault, de Belg Eddy Merckx en de Spanjaard Miguel Induráin, die elk 5 maal de Tour wonnen. Laatstgenoemde is er in geslaagd dit in 5 opeenvolgende jaren (1991-1995) te doen. De Amerikaan Lance Armstrong is zelfs 7 maal achtereen (1999-2005) op de eerste plaats geëindigd. Geschiedenis van de Tour Parijs, begin 20ste eeuw. Frankrijk kent twee toonaangevende sportkranten. "L'Auto-Velo" en "Le Velo". "Le Velo", de sponser van de wielerklassieker Bordeaux-Parijs, is veruit de best verkopende krant; de oplage bedraagt 80.000 tegenover 20.000 voor "L'Auto-Velo". Henri Desgrange, hoofdredacteur van "L'Auto-Velo" en eerste werelduurrecordhouder, wil hier iets aan doen en samen met Géo Lefèvre komt hij op het idee om een ronde van Frankrijk voor wielrenners te organiseren. Op 16 januari verliest Desgrange een belangrijk proces tegen zijn concurrent Griffard van "Le Velo". Desgrange moet de naam Vélo uit de titel van zijn krant schrappen. Haat welt op. Desgrange blijft echter niet bij de pakken zitten en drie dagen later, op 19 januari, wordt de eerste ronde van Frankrijk aan de pers voorgesteld. Dit voorstel werd echter niet meteen enthousiast onthaald en men vreesde dat de Tour er nooit zou komen. Een week voor het sluiten van de inschrijvingen hebben slecht 15 renners zich ingeschreven. Dat was op 6 mei. De eerste tour zou beginnen op 1 juni en duren tot 5 juli. Noodgedwongen moest Desgrange dus al een paar toegevingen doen. De eerste tour zou pas op 1 juli beginnen en het startgeld werd gehalveerd. Uiteindelijk schreven 78 renners zich in en 60 ervan verschenen ook daadwerkelijk aan de startlijn op 1 juli. Op 1 juli worden de 60 renners dan in gang geschoten voor de eerste Tour. Deze bestond uit 6 ritten. Om na te gaan of de renners het voorziene parcours afleggen zijn onderweg controleposten geïnstalleerd. Daar moeten de renners hun naam roepen naar de commisarissen of afstappen en een handtekening plaatsen. De controleurs haasten zich dan naar het volgende controlepunt. De Fransman Maurice Garin, de enige die weet of hij de hele afstand per fiets heeft afgelegd, wint met bijna 3 uur voorsprong op de tweede. Uiteindelijk rijden van de 60 slechts 21 renners de wedstrijd uit. Na de eerste Tour had Desgrange gezien dat het goed was geweest en dus laat hij een jaar later een tweelingzusje op papier tekenen. Zelfde aantal ritten, zelfde aankomstplaatsen en zelfde favorieten. Het enige verschil in 1903 konden renners zich inschrijven voor één of meerdere ritten, nu mogen er geen renners bijkomen. Op weg dus, maar al gauw duiken er een paar probleempjes op. Nogal wat mensen die langs het parcours wonen protesteren en werpen barricades op omdat ze vinden dat de doortocht van de karavaan hun nachtrust verstoort. In die tijd werd er ook nog 's nachts gekoerst. Op de col de la Republique, de eerste berg in de Tour, begint het pas echt uit de hand te lopen. Supporters van de ontsnapte Faure grijpen de achtervolgende Garin bij de kraag en roepen: "Weg met Garin, sla hem dood". Maar de in Italië geboren Fransman is niet bang. "Ik ga door tot Parijs en zal winnen, tenzij ik vermoord word". Zo ver komt het niet, maar toch. In Lunel liggen de straten vol met glasscherven en in Nîmes komt het tot vechtpartijen waarbij renners getrakteerd worden op stokslagen van betogers. Op den duur heeft niemand nog zicht op het wedstrijdverloop, wat voor sommigen aanstoot geeft zou later blijken. Maar de tour gaat door. Acouturier wint vier van de zes ritten, maar was na een val in de eerste rit al uitgeschakeld voor het eindklassement. De strijd voor het eindklassement wordt herleid tot een duel Garin-Pothier. Na de voorlaatste rit leidt Garin met 28 seconden voorsprong. Maar dan begint het spel pas echt. Een hevig onweer maakt de slotrit in het Parc de Princes onmogelijk. Daags na de laatste rit besluit Desgrange dat de tweede editie van de Tour ook meteen de laatste is geweest. De vele incidenten onderweg hadden hem totaal ontmoedigd. Ondertussen begint de Union Vélocipédique de France met onderzoekswerk naar de gebeurtenissen tijdens de afgelopen Tour. De resultaten worden vrijgegeven op 30 november en doet de bom helemaal barsten. De eerste vier van het eindklassement worden gediskwalificeerd! Ze hebben zich onderweg schuldig gemaakt aan ontelbare overtredingen: Hier en daar de trein genomen, binnenwegen genomen, zich laten voorttrekken, ... . Resultaten: Pothier wordt levenslang geschorst, Garin mag twee jaar niet meer koersen en de vijfde, Henri Cornet ,wordt uiteindelijk tot eindwinnaar uitgeroepen. Organisator Desgrange vecht terug: "De Grote kruistocht van de wielersport mag niet eindigen met zo'n valse noot." Het jaar daarop komt Desgrange met een vernieuwende Tour op de proppen. Nieuwigheden: In plaats van 6 zijn er nu 11 ritten en de met de Ballon d'Alsace en de Col Bayard worden de Vogezen en de Alpen aangedaan. Nog een jaar later komt Desgrange weer met een nieuwigheidje. De laatste kilometer van een rit wordt voortaan aangegeven met een vod in de vorm van een rode driehoek. In 1910 komt Alphonse Steinès, een journalist van L'Auto, bij Desgrange aankloppen. De man had de Col du Tourmalet ontdekt. Hij was bij de verkenning bijna zelf omgekomen tijdens een sneeuwstorm, het wegdek was een ware verschrikking en er werden welleens beren op de flanken van de Tourmalet gesignaleerd, maar Desgrange had er wel oren naar. Dus trok het peloton in 1910 voor het eerst de Pyreneeën in. Er stonden twee pyreneeënritten op het programma. De eerste naar Luchon over de Col de Portet D'Aspet werd gewonnen door Octave Lapize. De tweede, van Luchon naar Bayonne met ondermeer de beklimmingen van de Peyresourde, de Aspin, de Tourmalet en de Aubisque, werd gewonnen door, opnieuw Lapize. De renners waren echter niet te spreken over deze nieuwe beproevingen. Ze scholden Desgrange uit voor moordenaar en al wat niet mooi is. Hoewel er geen renners tijdens de Pyreneeënritten worden opgegeten door beren, valt er toch een dode. De totaal onbekende Adolphe Hélière krijgt, tijdens een zwempartijtje in zee op de rustdag in Nice, een hartaanval en verdrinkt. In 1911 gaat Desgrange het nog hoger zoeken, want dan staat er een Alpenrit over de Télégraphe en de Galibier op het menu. Een jaar later wint voor het eerst een Belg de Tour, Odile Defraye uit Rumbeke. "Wij willen de leider zien. Het peloton zoeft voorbij en we hebben de leider niet eens kunnen herkennen" morde de Franse journalisten in 1919. Desgrange dacht na en kwam uiteindelijk met een gele trui op de proppen. Waarom geel? Simpel, de organiserende krant, L'Auto, werd namelijk op geel papier gedrukt. Op 19 juli 1919 wordt Eugène Christophe de allereerste gele truidrager. De Tour groeit verder en wordt al gauw de grootste wielerwedstrijd ter wereld. Dit zorgt ervoor dat L'Auto in 1923 daags na de slotrit maar liefst één miljoen kranten verkoopt. De Tour is een begrip en iedereen wil er alles over lezen. In 1930 komt Desgrange weer met iets nieuw op de proppen. Hij voert de landenploegen en het ploegenklassement in. De eerste publiciteitskaravaan wordt op poten gezet en voor het eerst wordt er een rit rechtstreeks op de radio uitgezonden. Nog een paar jaar later wordt het bergklassement ingevoerd, eerste winnaar is Vicente Trueba. De tijd gaat verder en voor het eerst wordt er een tijdrit georganisserd (1934), Theo Middelkamp wint als eerste Nederlander een tourrit (1936), derailleurs (versnellingsapparaten) worden toegelaten (1937), Desgrange zoekt het nog steeds hoger met de Col d'iséran, de op dat moment hoogst berijdbare berg in Europa (1938), en voor het eerst staat er ook een klimtijdrit op het menu (1939). Een tragisch voorval in 1940: Henri Desgrange, stichter van de Ronde van Frankrijk, overlijdt. Dan breekt de oorlog uit en na de oorlog hebben de Franse sportkrant L'Equipe en de Parijse Stadskrant Le Parisien Libéré L'Auto vervangen. In 1948 vindt dan een revolutionaire wending plaats. Voor het eerst wordt er een tourrit, de slotetappe naar Parijs, rechtstreeks uitgezonden op tv. In 1949 wordt er een monument geplaatst, boven op de Galibier, ter ere van Desgrange. In 1951 wordt voor het eerst niet vanuit Parijs vertrokken, maar fungeert Metz als startplaats. Vanaf 1905 worden er cols beklommen maar in 1952 is het de eerste keer dat er een etappe boven op een col aankomt, op de mythische Alpe d'Huez. De rit vertrok vanuit Lausanne en de Italiaan Fausto Coppi won. De aankomst lag niet helemaal boven, maar in het dorpje Huez, ongeveer in de helft van de klim die nu tot helemaal boven wordt beklommen. Nadien werd er in die tour nog 2 maal boven op een top gefinished, op Sestriere en op de Puy de Dôme. Deze beide ritten werden ook door Coppi gewonnen. 1953 De tour bestaat 50 jaar en dat wil men vieren. Het puntenklassement wordt ingevoerd. De leider van dit klassement krijgt een groene trui. Waarom groen? Opnieuw is de keuze vrij logisch. De eerste groene trui werd gesponsord door een fabrikant van grasmachines en gras zag er toen ook al groen uit, dus vandaar het groen. Een jaar later is men nog steeds in de roes van de 50ste verjaardag en laat men de tour voor het eerst buiten Frankrijk vertrekken, met name in Amsterdam. Later zal de tour nog verscheidene malen in het buitenland zijn "Grand Départ" kennen: In Brussel ( 1958), Keulen (1965), Scheveningen (1973), Charleroi (1975), Leiden (1978), Frankfurt (1980), Bazel (1982), Berlijn (1987), Luxemburg (1989), San Sebastian (1992), 's-Hertogenbosch (1996), Dublin (1998), Luxemburg (2002), Luik (2004) en Londen (2007). De gemiddelde snelheid van de Tourwinnaar over de jaren heen De toegenomen gemiddelde snelheid kan voor een deel verklaard worden uit het steeds korter worden van de Tour1957 de Fransman Jacques Anquetil debuteert in de Tour en wint meteen. De Fransman is een begenadigd tijdrijder en wordt "monsieur Chrono" genoemd. Hij zal de eerste zijn die vijf maal de tour wint. In 1958 is er voor het eerst een aankomst op de Mont Ventoux. Vanaf 1962 wordt er definitief gereden met merkenploegen. In 1967 sterft Tom Simpson tijdens de beklimming van de Mont Ventoux na het gebruik van amfetamines. Gecombineerd met de hitte, de zware beklimming en maagproblemen wordt dit hem fataal. In 1968 wordt de aankomst van de slotrit voor het eerst op de wielerbaan van Vincennes gehouden, voorheen werd er altijd aangekomen in het Parc des Princes. Jan Janssen wint als eerste Nederlander de Tour door in de laatste rit het geel af te nemen van de Belg Herman Van Springel(1968). Vijf jaar na de laatste zege van Anquetil begint een nieuw hoofdstuk, dat van Eddy Merckx. De Belg slaagt er net als Anquetil in om de Tour vijf maal te winnen. Maar hoe. Eddy Merckx, bijgenaamd "De kannibaal", en die bijnaam zegt genoeg, wou

Natuur

Frankrijk heeft natuur in bijna alle departementen en kent diverse natuurgeNationaal park Mercantour Ga naar: navigatie, zoek Het Nationaal park Mercantour (Frans: Parc national du Mercantour) is een nationaal park in zuidoost- Frankrijk, ten noorden van Nice en Monaco, tegen de Italiaanse grens. Mercantour is een van de 7 nationale parken van Frankrijk. Het is in 1979 opgericht en sindsdien een toeristisch succes met bijna een miljoen bezoekers per jaar. Het is tevens de naam van dit gedeelte van de Alpen. Inhoud [Niet tonen] 1 Omvang 2 Geografie 3 Geschiedenis 4 Planten 5 Dieren 6 Externe links / Bronnen / afbeeldingen [bewerk] Omvang Het beschermde gebied heeft een omvang van een kleine 700 km². Het bestaat uit een onbewoond gebied, bestaande uit 7 dalen, die van de Roya, de Bévéra, de Vésubie, de Tinée en de Hoge Var in het departement Alpes-Maritimes, plus de valleien van de Verdon en de Ubaye in het departement Alpes-de-Haute-Provence. Dit gebied is omgeven door een zone met daarin 28 dorpjes. [bewerk] Geografie Hoogste berg: Mont Pelat (3051 meter), verder 6 bergtoppen boven de 3000 meter, waaronder de Mont Clapier (3045 meter) de meest zuidelijke berg boven de 3000 meter in de Alpen. [bewerk] Geschiedenis In het centrum van het park ligt de berg Bégo (2872 meter). Deze berg wordt door de lokale bevolking als een heilige berg gezien, samen met twee dalen bij de berg, de Vallée des Merveilles en de Vallée de Fontanalbe. In beide dalen zijn sporen uit de bronstijd aanwezig. Op een plek zijn meer dan 35.000 tekeningen gevonden op een hoogte tussen de 2100 en 2.600 meter, die waarschijnlijk door herders uit de omgeving in de jaren 1800 tot 1500 v. Chr. zijn ingekerfd. Het gaat om figuren van dieren, mensen, wapens, werktuigen en geometrische figuren. In 1989 werd deze plaats uitgeroepen tot natuurmonument. [bewerk] Planten Er leven meer dan 2000 verschillende soorten planten, waaronder de olijfboom. [bewerk] Dieren Wandelaars kunnen makkelijk een gems zien, er leven er duizenden in het park. De hermelijn is zeldzamer, net als de alpensteenbok en de moeflon, alhoewel, met een beetje geluk komen ze aan het einde van de dag te voorschijn, als het wat koeler wordt. Er leven veel verschillende dieren zoals, hazen, wilde zwijnen, adelaars en buizerds, ontelbare soorten vlinders en zelfs de wolf. Verder steenarend, lammergier, alpenmarmot en auerhoen. bieden met nationale parken.

Door You i.s.m frankrijk.startspot.nl
Hosting en scripting door: MPlay.nl
Er staan 201 links op deze pagina.
Opmerkingen of suggesties?